Skip to main content

ΚΥΣΤΕΙΣ ΩΟΘΗΚΩΝ, ΤΡΙΧΟΜΟΝΑΔΕΣ ΚΟΛΠΟΥ, ΜΥΚΗΤΕΣ ΚΟΛΠΟΥ, ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ, ΚΥΣΤΗ ΚΟΚΚΥΓΟΣ

Α.Κ γυναίκα 60 ετών

Η πρώτη μου εμπειρία από την ομοιοπαθητική ξεκίνησε το 1969, όταν για δεύτερη χρονιά προετοιμαζόμουν για το πολυτεχνείο. Τότε είχα αδυναμία συγκέντρωσης, εκνευρισμό και μια συνεχή αναβλητικότητα, που μου δημιουργούσε και αισθήματα ενοχής. Κάποιος γνωστός μου μίλησε για κάποιον ομοιοπαθητικό γιατρό, τον οποίον επισκέφθηκα, αλλά χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα, ίσως γιατί δεν έδωσα πολύ χρόνο στην ομοιοπαθητική θεραπεία. Πέρασαν χρόνια και το 1992, συζητώντας με μια συνάδελφο για κάποια γυναικολογικά προβλήματα, όπως κύστεις στις ωοθήκες, τριχομονάδες και μύκητες στον κόλπο, που με ταλαιπωρούσαν χωρίς πλήρη ίαση από το 1976, με εκκρίσεις δύσοσμων υγρών, πόνους και πυρετό, και που μάλιστα με είχαν οδηγήσει σε μαρσιποποίηση του βαρθολίνιου αδένα.

Το 1978, πληροφορήθηκα για την ομοιοπαθητική ομάδα των γιατρών του κ. Σπύρου Διαμαντίδη. Έτσι άρχισα τη θεραπεία, πρώτα αυτών των προβλημάτων που ανέφερα, τα οποία από τότε έχουν εξαφανιστεί εντελώς και αργότερα άλλων προβλημάτων, όπως επίμονη μυκητίαση στα δάχτυλα των ποδιών.

Από τα πρώτα εφηβικά μου χρόνια προσπαθούσα με διάφορες δίαιτες, αλλά χωρίς μεγάλα και κυρίως χωρίς μόνιμα αποτελέσματα, να απαλλαγώ από τα περιττά κιλά και από το τοπικό πάχος. Το 1994 με τη βοήθεια της ιατρικής ομάδας του κ. Διαμαντίδη, αδυνάτισα 19 κιλά μέσα σε ένα διάστημα τριών μηνών και μάλιστα χωρίς οργανικά προβλήματα. Τα αποτελέσματα αυτά διήρκεσαν χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια συντήρησης για τρία χρόνια και ανατράπηκαν από άλλες αιτίες.

Σε αυτό το διάστημα ο πρώην σύζυγός μου εμφάνισε κύστη κόκκυγος. Παρ ' όλο που ήταν προχωρημένη και ο άνθρωπος δε μπορούσε ούτε να καθίσει, ούτε να ξαπλώσει, αντιμετωπίστηκε ριζικά από τους γιατρούς της επιστημονικής ομάδας του κ. Διαμαντίδη, χωρίς επέμβαση.

Ο πατέρας μου, ήταν παχύσαρκος και υπέφερε από στένωση του αριστερού block της καρδιάς. Το 1996 έπαθε γαστρορραγία και εισήχθη σε κρατικό νοσοκομείο. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του εκεί διαγνώστηκε μέσω υπερηχογραφήματος ότι η χολή του ήταν γεμάτη πέτρες, όπως επί λέξει μας είπαν οι γιατροί του νοσοκομείου. Όταν επέστρεψε στο σπίτι, αντιμετωπίσαμε την εξής κατάσταση. Δεν μπορούσε να φάει ούτε λίγο βραστό κοτόπουλο και ήταν πλήρως εξαντλημένος. Δεν μπορούσε να σηκωθεί, παρά μόνο υποβασταζόμενος από μας και, λόγω του βάρους του, μας έπεσε και κάτω μια φορά. Παρά τις συμβουλές του γιατρού του νοσοκομείου να φάει λίγο παραπάνω, μόλις προσπαθούσε να κάνει κάτι τέτοιο, τον έπιανε πόνος στη χολή.

Βλέποντας αυτό τον φαύλο κύκλο και παρά τις αντιρρήσεις της υπόλοιπης οικογένειας, κάλεσα γιατρό από την ιατρική ομάδα του κ. Διαμαντίδη και ήρθε στο σπίτι να τον εξετάσει. Την άλλη μέρα αγοράσαμε τα φάρμακα και ο πατέρας μου πήρε την πρώτη κάψουλα. Την επόμενη μέρα το μεσημέρι, γυρίζοντας στο σπίτι, βρήκα τον μπαμπά να περιφέρεται στον κήπο μας, με τη βοήθεια μόνο ενός μπαστουνιού! Σαράντα μέρες αργότερα, όταν ξαναπήγε στο νοσοκομείο για να κάνει γαστροσκόπηση και υπερηχογράφημα για έλεγχο, το υπερηχογράφημα βγήκε καθαρό. Δεν υπήρχαν πέτρες. Αυτό ακόμα δεν το έχει εξηγήσει κανείς. Με τη βοήθεια της ομοιοπαθητικής, ο πατέρας μου έζησε ακολουθώντας τις δραστηριότητές του έως τα 81 του χρόνια.

Πριν από τρία χρόνια διαγνώστηκα με πολλαπλούν μυέλωμα. Κατόπιν των παραπάνω εμπειριών, όπως καταλαβαίνετε, μετά το πρώτο σοκ και τον πανικό, απευθύνθηκα αμέσως στο ιατρείο του κ. Διαμαντίδη. Αντιμετώπισα και πάλι την άρνηση της οικογένειας και οι γιατροί του νοσοκομείου το μόνο που είχαν να μου συστήσουν ήταν να περιμένω και να μην κάνω τίποτα, ώσπου να χρειαστώ κυτταροστατική θεραπεία. Δεν μπορούσα όμως να το αφήσω στην τύχη. Έτσι με τη βοήθεια των γιατρών της επιστημονικής ομάδας του κ. Διαμαντίδη, που είναι όλα αυτά τα χρόνια κοντά μου, όποια ώρα και να τους χρειαστώ, τονώνω το ανοσοποιητικό μου και την ψυχολογία μου και έχω μια κανονική ζωή χάρις στην ομοιοπαθητική και τα ομοιοπαθητικά φαρμακευτικά σχήματα.

Μετά από όλη αυτή τη βοήθεια πιστεύω πως τα λόγια ευχαριστίας είναι πολύ φτωχά για να εκφράσουν όσα αισθάνομαι για την προσφορά του κ. Διαμαντίδη, των γιατρών που τον πλαισιώνουν, αλλά και του βοηθητικού προσωπικού. Μακάρι το σύστημα υγείας μας να ήταν έτσι δομημένο, ώστε να είχε αναγνωρίσει την σπουδαιότητα της ομοιοπαθητικής.

Έτσι πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν άλλες ελπίδες και όχι μόνο, θα ωφεληθούν από αυτήν και ειδικά αν τα φάρμακα της ομοιοπαθητικής καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία, το κόστος για τη δημόσια υγεία θα μειωθεί, γιατί δε θα χρειάζονται άλλα φάρμακα για να αντιμετωπισθούν οι παρενέργειες, ίσως κάποιες επεμβάσεις να αποφεύγονται, να μη χρειάζονται τόσες αναρρωτικές άδειες, ούτε τόση υποστήριξη στο περιβάλλον των ασθενών. Μακάρι να γίνουν και κλινικές ομοιοπαθητικής. Στα προηγμένα κράτη υπάρχουν πολλές. Εμείς τι είμαστε;

ΡΩΤΗΣΤΕ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΑΠΟΣΧΟΛΕΙ - ΣΑΣ ΑΠΑΝΤΑΜΕ